Osteopatyczne podejście do zaburzeń psychosomatycznych

Jakub Stępnik D.O.

Jeszcze kilka/kilkanaście lat temu mało który specjalista fizjoterapii, terapii manualnej, osteopatii i innych profesji medycznych brał pod uwagę w swojej praktyce czynniki psychogenne, jeśli nawet to najczęściej sprowadzało się to do ogólnego pojęcia stresu czy traum. Jest to zdecydowanie zbyt ogólne stwierdzenie, to tak jakby postawić diagnozę ,,ból”. Tak jak w przypadku zaburzeń mechanicznych analizuje się problem poprzez dokładny wywiad, testy kliniczne, badania dodatkowe i inne, tak samo w przypadku komponenty psychosomatycznej powinno to wyglądać. Powstaje pytanie, jak i czy można testować poziom stresu, dojść do źródła traumy ulokowanej głęboko w tkance, czy ciało i mózg poradziły sobie z określonymi psychogennymi stresorami z życia pacjenta czy nie. Szkolenie to ma na celu przedstawienie z praktycznej strony pracy z różnymi rodzajami stresu, jego objawami w ciele pacjenta i sposobami uwolnienia/leczenia.

Podejście osteopatyczne do leczenia zaburzeń psychosomatycznych i ,,uwalniania stresu z ciała” znacznie się różni od podejścia psychologicznego. W modelu przedstawianym na szkoleniu w wywiadzie nie pyta się na początku wywiadu o zdarzenia traumatyczne/przewlekły stres itp. aby nie sugerować się tymi informacjami. Na początku stara się odczytać informacje z ciała pacjenta, z jego postawy, napięcia struktur mięśniowo-powięziowych taśm głębokich, aktywności istotnych splotów nerwowych, równowagi autonomicznego układu nerwowego ,,współczulny-przywspółczulny”, specjalnych testów tkankowych, kończąc na pracy czaszkowej, z której można ,,wyczytać” najwięcej szczegółów.

Dopiero po całej analizie przechodzi się do zadawania pytań pacjentowi odnośnie specyficznego typu stresu/ traumy, z określonego przedziału czasowego (na podstawie analizy wcześniejszych informacji z ciała określamy z dokładnością do 2-3 lat okres sytuacji, która doprowadziła do zmian w tkankach, np. mamy odczyt z tkanek, że pierwotny czynnik stresogenny wystąpił między 35-37 lat wcześniej, był ostrym, silnym bodźcem, związanym z traumą, prawdopodobnie w najbliższej rodzinie, mogła być to śmierć lub poważny uszczerbek na zdrowiu). Jest to bardzo istotne, ponieważ nie ,,przegrzebujemy” całego życia pacjenta w celu poszukiwania traum, ponieważ mózg  i organizm pacjenta mógł sobie doskonale poradzić z 90% z nich a pytaniami i wnikaniem w to możemy tylko niepotrzebnie odświeżyć ogromną ilość negatywnych wspomnień. Dlatego staramy się dokładnie określić o jaką sytuację chodziło i tylko  o nią pytać i tylko z nią pracować, ponieważ czujemy, że tkanka ,,trzyma” ją przez wiele lat i nasz organizm nie jest w stanie sobie z nią poradzić.

Po dojściu do źródła pierwotnego zaburzenia pracujemy z tkanką/tkankami nad jej ,,uwolnieniem” a pacjent jest informowany co powinien robić, jak zmienić niewłaściwe wzorce reakcji i nanieść nowe na ,,wyzerowaną” stresogennie strukturę. Reakcje ciała podczas pracy z głęboką traumą są różne i nie należy się ich bać, może to być płacz, ogromna potliwość ciała, szczególnie tzw. ,,potliwość współczulna”,  uczucie słabości, nudności, drżenia neurogenne ( występują u około 40-50% pacjentów przy głębokiej pracy na czaszce i mózgu, jest to efekt podobny jak przy innych terapiach uwalniających napięcia stresogenne, z tą różnicą, że nie działamy ogólnie na całe ciało lecz uwalniamy konkretną strukturę a ciało odreagowuje poprzez drżenie- jest to mechanizm znany bardzo dobrze w świecie zwierząt). Po przejściu przez tą fazę następuje uwalnianie a odczucia pacjenta przechodzą w zdecydowanie bardziej przyjemne, czuje się lekki, jest mu przyjemnie ciepło, dolegliwości znikają a on sam robi się senny. Organizm po takiej sesji potrzebuje czasu na przetworzenie wszystkich zmian a terapeuta po czasie ocenia zmiany w organizmie pacjenta.

Plan kursu

I MODUŁ

  • Podstawy biologiczne, medyczne, neurofizjologiczne reakcji stresowych i ich wpływ na organizm człowieka
  • Oś HPA, równowaga układu współczulnego względem przywspółczulnego- dysautonomia, typy zawieszeń emocji w cele- ich wpływ strukturalny oraz wisceralny na ciało, detoksyfikacja układu nerwowego- układ glimfatyczny (informacje wstępne- kontynuacja na II module)
  • Badanie pacjenta poprzez techniki czuciowe, nasłuchowe ogólne w pozycji stojącej oraz siedzącej
  • Badanie pacjenta poprzez czaszkę, kość krzyżową, klatkę piersiową, jamę brzuszną oraz kończyny
  • Różne sposoby i typy pracy z tkanką- 4 typy pracy bezpośredniej i 5 typów pracy pośredniej, przykłady pracy na różnych regionach ciała oraz budowania różnych barier tkankowych w celu zwiększania efektów uwalniania poszczególnych warstw tkankowych
  • Układ Primovascularny- pierwotny układ naczyniowy- dotychczasowe wyniki badań i ich istotność dla pracy nasłuchowej oraz wykorzystanie w pracy manualnej
  • Autonomiczny układ nerwowy- wprowadzenie
  • Praca na zwojach współczulnych, zwoju szyjnym górnym, środkowym i dolnym (gwiaździstym w połączeniu ze zwojem współczulnym Th1)
  • Praca na zwojach i splotach: trzewnych, krezkowym górnym, aortalno-nerkowych, międzykrezkowym, krezkowym dolnym, podbrzusznym górnym i dolnym
  • Powięź – badania naukowe, typy receptorów i ich wpływ na efekty terapeutyczne, zjawiska piezoelektryczne, bioluminescencja i inne
  • Praca na zwijaniu i rozwijaniu powięzi oraz wchodzenie wraz z ciałem pacjenta w głębokie autonomiczne, globalne ruchy dla prostszych form życia (ruchy pływające, pełzające czworacze itp.)
  • Praca na śródpiersiu

II MODUŁ

  • Podstawy mikrobiologiczne oraz fizyczne komunikacji wewnętrznej oraz zewnętrznej organizmów żywych- dotychczasowe badania
  • Genetyka oraz epigenetyka – istotność dla medycyny
  • Układ glimfatyczny oraz kontinuum glimfatyczny-limfatyczne
  • Praca czaszkowa chwyty diagnostyczne, informacje , które można odczytać i jak je interpretować
  • Praca czaszkowa membranowa, uwalnianie lokalnych restrykcji, normalizacja dysautonomia, łączenie pracy czaszkowej z wchodzeniem wraz z ciałem pacjenta w głębokie autonomiczne, globalne ruchy dla prostszych form życia (ruchy pływające, pełzające czworacze itp.)
  • Kontynuacja pracy czaszkowej oraz połączenie pracy z układem limfatycznym- kontinuum glimfatyczny-limfatyczne
  • Kontinuum glimfatyczny-limfatyczne c.d
  • Praca trzewna –żołądek, typy napięć emocjonalnych kumulujących się w tym regionie oraz sposoby ich uwalniania
  • Wątroba i pęcherzyk żółciowy – typy napięć emocjonalnych kumulujących się w tym regionie oraz sposoby ich uwalniania
  • Dwunastnica, jelito czcze i kręte- typy napięć emocjonalnych kumulujących się w tym regionie oraz sposoby ich uwalniania
  • Jelito grube- typy napięć emocjonalnych kumulujących się w tym regionie oraz sposoby ich uwalniania
  • Nerki- typy napięć emocjonalnych kumulujących się w tym regionie oraz sposoby ich uwalniania
  • Podsumowanie szkolenia oraz omówienie zagadnień poruszonych przez kursantów

 

Godzinowy plan kursu (obydwa moduły):

  • I dzień: 9.00-19.00
  • II dzień: 9.00-19.00
  • III dzień: 9.00-15.00
Szkolenie adresowane jest dla osteopatów, fizjoterapeutów, terapeutów manualnych i lekarzy

Instruktor

Jakub Stępnik D.O., MSc, BSc, MT

Absolwent studiów magisterskich i doktoranckich na kierunku fizjoterapia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie....

czytaj więcej

Cena

2900zł
cena za całość szkolenia (I+II moduł)

Terminy

edycja VIII: (brak wolnych miejsc)

  • moduł I: 18-20.02.2022
  • moduł II: 11-13.03.2022

 

edycja IX: 

  • moduł I: 3-5.10.2022
  • moduł II: 5-7.12.2022

Miejsce

FizjoSystem-Szkolenia

ul. Wita Stwosza 32/1

02-661, Warszawa

    Zapisz się na kurs: